Ve evet Canan, kime ve neye gore yasiyoruz ki bu ruhani eksiklik olusuyor icimizde bilinmez, Po nehrinin kiyisinda anarsi gruplarinin yasadigi duymustum felsefe hocamdan, hatta bir adam bir ay boyunca her iste calisip, aldigi maasin arkasindan polisi arayip sahte bomba ihbari veriyormus, haliyle devleti bosuna ugrastirmanin cezasini aldigi tum maasi para cezasi olarak yatirip: Sizin devletiniz bu kadar iste! Diyormus.. her ay.. Fight club hesabi yaksak her seyi keske, gitmiyorum bugun cubicle’ima uleyynn!!

Şimdi Toronto Dünya’nın en yaşanılası şehri seçilmiş ama hala bir sürü evsiz varmış ya. Burada aslında mantığa aykırı bir şey olmadığını düşündüm bir an. Şöyle ki… Bütün bu ekonomisi iyi ülkelerde bir “evsiz” insanlar sorunu(?)dur almış gidiyor değil mi? Sürekli “bilmem ne şehrinde şu kadar evsiz var vah vah” gibi hisler içersindeyiz biz “evli”ler.

Yazdıklarını okurken aklıma geliverdi, evsizler durumlarından gerçekten o kadar şikayetçi mi? Yani biz, “evlerde yaşayan” insanlar onları anladığımızı sanıyor ama hiç anlamıyor olabilir miyiz? Bu insanlar modern yaşamın “iğrenç kısır döngüsünden” illallah getirip sokaklarda yaşamaya bir kere alışınca bir nevi “vahşi doğaya geri dönüş” özgürlüğünü yaşıyor olabilirler mi?

Yani bir düşünüyorum, Toronto’da kendilerine sağlanan “ev”lerde kendi istekleri ile gidip kalmıyorsa bu insanlar, bir bildikleri mi var?

Hiçbir şeye sahip olmadığın, sahip olduğun hiçbir şeyin özgürlüğünü kısıtlamadığı…. Fight Club hesabı, yaktım gemilerimi hesabı…

Entel duyarsızlığı gibi duyulsun istemiyorum söylediklerimin. Ama hakikaten belki de bize çok zor çok kötü bir şeymiş gibi görünüyor, ama bu ciddi bir tercih belki de.